เมื่อวันครูที่ 16 ที่ผ่านมานี้
เมเจอร์ของฉันได้เก็บเงินกันไปซื้อกระเช้าของขวัญให้ อจ.ที่ปรึกษา
อจ.ท่านก็ขอรับด้วยใจ ท่านบอกว่าท่านได้เยอะแล้ว
ให้เอากระเช้านี้ไปให้กะคนที่เขาต้องการหรือขัดสนดีกว่า
พวกเราจึงเอากระเช้านี้ไปให้คนไข้ที่สวนดอก
มีโอกาสได้ดูซีรีย์ญี่ปุ่นเรื่อง Operation Love...
อยากบอกว่าเป็นหนังรักที่ซึ้ง เศร้า ได้ใจมาก
เรื่องย่อคือ...
คุณจะทำยังไง ถ้าคนที่คุณรัก กำลังเข้าพิธีแต่งงาน
และคุณก็มาร่วมงานด้วยความขมขื่นใจ
ผู้หญิงคนนี้ที่คุณรักมาตั้งแต่สมัยเรียนชั้นประถม
นั่งข้างกัน ทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยกัน สุข ทุกข์มาด้วย
จริงๆ แล้วทั้ง 2 คน ต่างมีใจให้กันตลอดเวลา 14 ปี
แต่ก็ไม่ได้บอกความรู้สึกที่มีให้แก่กัน
ร้อนถึง เทวดาประจำโบสถ์แห่งนั้นต้องยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ
ถึงขนาดออกปากมาว่า “เค้าไม่เคย เห็นชายหนุ่มคนไหนโศกเศร้าและเป็นทุกข์เท่าเคนมาก่อนเลย”
เทวดาเลยบันดาลพรให้เคนสามารถย้อนเวลากลับไปแก้ไขอดีตได้
เพื่อที่จะได้สารภาพความรักที่ไม่เคยได้พูดมันออกไป...
ฉันดูละครเรื่องนี้ไปก็นั่งลุ้นให้เคนสารภาพรักกับนางเอกให้ได้
และยังอดนึกรำคาญพระเอกที่ไม่ยอมบอกสักที
ทั้งๆที่เทวดาให้โอกาสกลับมาแก้ไขอดีตเป็น 10 ๆ ครั้ง
ดูไปก็บีบหัวใจตาม เศร้ามากๆๆๆๆ น้ำตาไหลพราก
ละครเรื่องนี้สื่ออารมณ์ให้คนดูได้ดีจริงๆ
สายตาของเคน ( ยามาพี) ช่างปวดร้าวที่มองนางเอก (เรอิ)
ต่างคนต่างรักกัน
แต่บางตอนก็ตลกแบบฮาแหลก
ครบรสจริงๆ ซีรีย์เรื่องนี้
มีเพลงประกอบซีรีย์เรื่องนี้มาฝาก
ขนาดฟังไม่ออก แต่ชอบมาก เพราะ ซึ้ง เศร้า โดน
ใครที่ไม่อยากเป็นแบบพระเอกถ้ารักใครก็บอกไปเลย อย่าเก็บไว้
ไม่งั้นจะสายเกินแก้นะ เพราะเราไม่มีเทวดามาช่วยเหมือนพระเอก
" ฉันรักเธอ " คำๆนี้ฉันก็ไม่กล้าบอกเธอไปไงเต็นท์
ทุกวันนี้เลยเศร้า Y_Y แต่ไม่เท่าพระเอกในซีรีย์นี้นะ
Theme song : Ashita Hareru Kana - Kuwata Keisuke of Southern All Stars-download
เพลงประกอบเรื่องนี้เพราะมากๆจ้า
ลงเนื้อเพลงให้ด้วย
明日晴れるかな 熱い涙や恋の叫びも遥か空の下
Harukasoranoshita
ภายใต้ท้องฟ้าที่แสนห่างไกล
-----------------------------------------------------------
ใครที่สนใจไปหาดูได้นะจ๊ะ รับรองไม่ผิดหวัง
ร้องไห้ประทับใจแน่ๆ เหมือนอุ้มเลยค่ะ....
รักยามาพีจังเลยยยยย......เคนโซ
ปาฏิหาริย์จงเกิด...... เฮเลลูย่า ชาล์.................
11 มกราคม 2553
วันนี้อารมณ์ดี มีความสุขจังเลย
เพราะช้านได้เจอหน้าเธอด้วยเต็นท์
แม้จะเพียงแค่แวบเดียว
ตอนเธอขี่มอเตอร์ไซด์ผ่านมาตรงวงเวียนหอนาฬิกา
แล้วช้านก็นั่งรถไฟฟ้าผ่านมาพอดี
ช้านเลยได้เห็นหน้าเธอ
ที่จริงแล้วสายตาช้านสอดส่องมองเธอตั้งนานแล้ว
เพราะรู้ว่าวันจันทร์ช่วงบ่ายๆ 2 กว่า
เธอจะขับรถกลับหอผ่านมาทางนี้
เพราะช้านเห็นเจอเธอแบบนี้บ่อยๆ
แค่ได้เห็นหน้าเธอแค่แป๊บเดียว
แต่ใจของช้านมันพองโต สุขล้นเลยแหละ
ฟังดูอาจจะไม่เชื่อ
ก็ไม่ได้ขอให้เชื่อนะ
แค่เล่าให้ฟัง
ก็มันเป็นความจริงนี่
ตาแว่นของช้านอย่าขับรถซิ่งนะ
ขับรถระวังๆละ มองซ้ายมองขวาดีๆ
ช้านเป็นห่วง
เธอคงไม่ทันสังเกตเห็นช้านหรอก
เพราะมัวแต่ตั้งใจขับรถผ่านวงเวียนหอนาฬิกาอันแสนวุ่นวาย
ช้านเข้าใจว่ารถเยอะมากจนเธอไม่เห็นช้านหรอก
ช้านดีใจที่เจอเธอนะ....เต็นท์
ถึงแม้ว่ากี่ครั้งๆก็ตามที่เธอไม่เคยมองเห็นช้าน
ช้านมันก็แค่เศษฝุ่นละอองบางเบาที่ปลิวผ่านเธอไป...เท่านั้นเอง
ช้านคิดถึงเธอนะ
นานๆครั้งที่จะได้เจอเธอ...
เลยทำให้รู้ว่าแต่ละครั้งที่ได้เจอหน้าเธอ...มันช่างมีความหมายจริงๆ
คิดถึงนะ
คิดถึงจัง
คิดถึงมากๆๆๆ....คิดถึงนะคุณหมอแก้มป่อง
กลับบ้านไปช่วงปีใหม่
ได้พักผ่อนตั้ง 1 อาทิตย์
มีความสุขๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
กลับไปเป็นเด็กให้แม่เลี้ยงดูที่บ้าน
อิอิอิ
รักแม่นะค่ะ
ในโลกนี้ไม่มีใครที่จะรักอุ้มได้เท่ากับพ่อแม่ไม่มีอีกแล้ว
ขอบคุณแม้อุ้มนะนอนดึกแค่ไหน เปลืองไฟมากมาย
แม่ก็ไม่เคยบ่น
ขอบคุณถึงอุ้มจะนอนตื่นสายมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
แม่ก็ไม่เคยว่า
ขอบคุณที่ซักเสื้อผ้าให้อุ้ม (แอบเอาไปซักให้)
โดยที่อุ้มไม่ต้องขอร้อง ซาบซึ้งค่ะแม่
ขอบคุณสำหรับอาหารดีๆ อร่อยๆ
ที่อุ้มอยากกินแม่ก็หามาให้กิน
ขอบคุณสำหรับความรักที่พ่อกับแม่มีให้อุัมนะค่ะ
ความรักของพ่อแม่มันยิ่งใหญ่เหลือเกิน
เมื่อเทียบกับความรัก ความหลงจอมปลอมของหนุ่มสาว
รักพ่อแม่ที่สุดเลย
อยู่ที่บ้านดูแลตัวเองดีๆนะค่ะ
ฝากดูแลน้องแพรเหมียวๆด้วย
คิดถึงบ้านนะค่ะ
ถึงแม้บ้านเราจะบ้านนอกบ้านนา (ไฟฟ้ามี น้ำประปาถึง อินเตอร์เน็ตมี ถนนสี่เลน บลาๆๆๆ)
ใครจะดูถูกก็ช่าง อย่าได้แคร์ ก็ผืนแผ่นดินไทยเดียวกัน
บ้านคือ ที่พักพิงกาย ใจ ยามเหนื่อยล้า
หากคุณท้อมากๆ ลองกลับบ้านไป
แล้วจะได้กำลังใจอย่างมหาศาลเลย
อิอิอิ
ปล.และก็ขอขอบคุณห่อข้าวยามหิวระหว่างการเดินทางนะค่ะแม่
อร่อยมากเลยค่ะ
แล้วอุ้มจะหาเวลากลับบ้านอีกนะค่ะ
กลับบ้านไปน้ำหนักขึ้นเลย หุหุหุ
วันนี้สอบวิชา Econ 102 ยากมากเลย
ยิ่งไม่ค่อยเก่งคำนวณด้วย
เลยทำให้หนักใจมากๆๆๆ
เป็นคนโง่ก็งี้
เพื่อนติวให้จนปากเปียกปากแฉะ
พร่ำสอนจนมันเสียงแหบแห้ง เจ็บคอ
ช้านก็ยังไม่เข้าใจ
ก็มันไม่ได้จริงๆนี่ วิชามารนี้
ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ไม่เข้าใจอะ ทำไงได้
ข้อสอบให้เวลา 3 ชม.
เกือบไม่ทัน แล้วยังทำไม่ได้อีกด้วย
ตายเลย
กากบาท 50 เขียนอีก 50
คำนวณ สูตรเยอะเวอร์ ปนกันในหัวหมดเลย หาจุดดุลยภาพ
ระบบเศรษฐกิจ รายได้ประชาชาติ ผลิตภัณฑ์มวลรวม
การส่งออก การนำเข้า ค่าเสื่อม ภาษี วาดกราฟ บลาๆๆๆๆๆๆๆๆ
ปวดหัว เรียนไรนักหนาเนี่ย
คะแนนจะเป็นไง ไม่อยากคิดเลย
สอบเสร็จไม่คิดไรละ หิวมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ทั้งวันมัวแต่ติว เลยได้กินข้าวแค่มื้อเดียว หิวจะตาย
พอสอบเสร็จก็ไปกินหมูกระทะกับเพื่อนเลย
เก็บกด กดดัน กินแก้เครียดดดดดดดดดดดดด
อิ่มมากมายเลย
ช้านรู้สึกว่าสมองของช้านจะไม่มีเส้นสื่อประสาทด้านการคำนวณนะ
ถ้าสายตาเห็นตัวเลขเยอะๆ มันจะเกิดอาการตึงเครียดทันที
เกลียดมานนนนนนนนนนนน
ง่วงจัง....
นอนดีกว่า....คิดถึงแก้มป่องจัง นายสอบเสร็จวันนี้เหมือนกันหรอ สู้ๆจ้า
เรามารอลุ้นคะแนนกันดีกว่า อิอิอิ
*** บทกลอนของเด็กอัฟริกัน ผู้ได้รับรางวัลยอดเยี่ยมจากUN ***
Nominated by UN as the best Poem of 2006 -Written by an
African Kid
When Iborn, I black : เมื่อผมเกิด ผมผิวดำ
When I grow up, I black : เมื่อผมโตขึ้น ผมก็ยังผิวดำอยู่
When I go in Sun, I black : เมื่อผมอยู่ใต้แสงแดด ผมก็คงยังผิวดำ
When I scared, I black : เมื่อผมกลัว ผมก็ผิวดำ
When I sick, I black : เมื่อผมป่วย ผมก็ยังผิวดำ
And when I die, I still black : และเมื่อผมตาย ผมก็ยังคงผิวดำ
And you white fellow : และคุณ...เพื่อนมนุษย์ผิวขาว
When you born, you pink : เมื่อแรกเกิด คุณมีผิวสีชมพู
When you grow up, you white : เมื่อคุณโตขึ้น คุณมีผิวสีขาว
When you go in sun, you red : เมื่อคุณอยู่ใต้แสงแดด คุณมีผิวสีแดง
When you cold, you blue : เมื่อคุณหนาว คุณมีผิวสีน้ำเงิน
When you scared, you yellow : เมื่อคุณกลัว คุณมีผิวสีเหลือง
When you sick, you green : เมื่อคุณป่วย คุณมีผิวสีเขียว
And when you die, you grey : เมื่อคุณตาย คุณมีผิวสีเทา
Andyou calling me colored?? : และคุณเรียกผมว่า คนผิวสี??
---------------------------------------------------------------------------------
อย่าคิดว่าตัวเองดีกว่าคนอื่น
จนมองข้ามความรู้สึกนึกคิดของคนอื่นไป
อย่าพูดหรือคิดว่า "ช่างมันเถอะ"
ทุกคนมีหัวใจสีเดียวกัน แม้สีผิวจะต่าง
มีความรู้สึก เจ็บได้ ร้องไห้เป็น เพราะเราเป็นคนเหมือนกัน
เข้าใจมั๊ยนาย....
---ดึกแล้วนะเต็นท์ ฟังเพลงนี้แล้วคิดถึงเธอมาก อากาศหนาวห่มผ้าดีๆละ---
จะแอบคิดถึงเธอ..
จนกว่าดาวดวงสุดท้าย จะหายไป
จนกว่าฟ้าจะมีแสงของวันใหม่
ปลดปล่อยความรู้สึก ที่ฝังอยู่จนลึก
เหน็บหนาวกลางผืนทราย
นั่งอยู่จนเป็นคนสุดท้ายของกองไฟ
กอดตัวเองด้วยอ้อมแขนที่ไม่ใช่
กาลครั้งหนึ่ง ซึ่งเคยมีเธอ
พาตัวเองมาตั้งไกล มาเพื่อร้องไห้
ปล่อยน้ำตาให้ไปตามทาง
พาตัวเองข้ามฟ้ามา เพียงเพื่อจะพบว่า..
ไม่เคย ลืมเธอ..
เหน็บหนาวกลางผืนทราย
นั่งอยู่จนเป็นคนสุดท้ายของกองไฟ
กอดตัวเองด้วยอ้อมแขนที่ไม่ใช่
กาลครั้งหนึ่ง ฉันเคยมีเธอ
พาตัวเองมาตั้งไกล มาเพื่อร้องไห้
ปล่อยน้ำตาให้ไปตามทาง
พาตัวเองข้ามฟ้ามา เพียงเพื่อจะพบว่า..
ไม่เคย ลืมเธอ..
พาตัวเองมาตั้งไกล มาเพื่อร้องไห้
ปล่อยน้ำตาให้ไปตามทาง
พาตัวเองข้ามฟ้ามา เพียงเพื่อจะพบว่า..
ครั้งนี้ก็ยังไม่ลืม...
------------------------------------ :T
ข้ามฟ้ามาร้องไห้
เจี๊ยบ วรรธนา – ข้ามฟ้ามาร้องไห้
เนื้อร้อง/ทำนอง วรรธนา วีรยรรธน
เรียบเรียง ภิทรู พลชนะ
เคยไหม..ที่คุณออน msn เพื่อที่อยากจะคุยกับใครซักคน
แต่คุณรู้ไหม..ว่ามีใครตั้ง Busy ไว้เพื่อที่จะคุยกับคุณคนเดียว
เคยไหม..ที่คุณรอ sms จากใครบางคนที่คุณคิดถึง
แต่คุณรู้ไหม..ว่ามีคนส่ง sms ให้คุณเพราะเค้าแคร์คุณมากกว่าใคร
เคยไหม..ที่คุณคิดอยากจะชวนเค้าไปเที่ยวไหนต่อไหนแต่ไม่กล้าชวน
แต่คุณรู้ไหม..ว่ามีคนชวนคุณไปไหนต่อไหนแต่คุณไม่ไปด้วย
เคยไหม..ที่คุณแอบชอบใครคนหนึ่งมากมาย
แต่คุณรู้ไหม..ว่าที่มีใครเค้าทำอะไรให้คุณนั้นน่ะ เพราะเค้าชอบคุณนะ
เคยไหม..ที่คุณฟังเพลงแล้วคิดถึงใครคนหนึ่ง
แต่คุณรู้ไหม..เค้าส่งเพลงบอกรักให้คุณแต่คุณกลับไม่ใส่ใจ
เคยไหม..ที่คุณเคยชอบใคร แต่เค้ากลับไม่ชอบคุณ
แต่คุณรู้ไหม..ว่ามีคนที่รอคุณแต่คุณกลับเดินผ่านเค้าไป
เคยไหม..ที่คุณทำอะไรซักอย่างแล้วคิดถึงใครคนหนึ่ง
แต่คุณรู้ไหม..ว่ามีใครคนหนี่งคิดถึงคุณทุกเวลาไม่ว่าจะทำอะไร ....
--------------------------------- :P
แล้วนายเคยคิดถึงใจช้านบ้างไหมเต็นท์
บทความ จาก http://atcloud.com/stories/25896
เจ้าไส้เดือน..น้อยคอยแหงนมองดอกไม้มานาน
ในใจคิดว่า..ดอกไม้ช่างงดงาม …
เจ้าดอกไม้..เจ้าก็ชื่นชมที่ผีเสื้อมาดอมดมทุกวัน
ไม่เคย..ไม่เคยมองลงพื้นดิน
ไม่รู้..ไม่รู้เลยว่ามีใครอีกคนที่คอย..รัก …
ยังจำได้ดี.
ตอนที่เจ้าดอกไม้เล็กอยู่..ไม่มีแรงอ่อนล้า..เจียนตาย
เจ้าหนอน..กัดกินทั้งใบ.
และหัวใจของเธอ ไส้เดือนตัวหนึ่ง..คอยมาพรวนดินเสมอ
ดูแลอยู่ทุกวัน.
ดอกไม้ไม่เคยรู้ …
เมื่อคราวเจ้าหนอนกลับมา..เป็นผีเสื้อโก้หรู
ดูเธอพอใจ แต่ ไส้เดือนเจ็บช้ำ เธอรู้รึเปล่า..เมื่อเธอเฉามันก็ไป
เธอรู้รึเปล่า...
เมื่อเธอเฉาไป ใครกันที่ห่วงเธอ
และไม่ว่าเธอจะเป็นอย่างไร
จะร่วงโรย.
แห้งเหี่ยว
ไส้เดือนไม่เคยรังเกียจเธอ..ไส้เดือนตัวนี้..รักเดียว
จะอยู่กับเธอ……จนเป็นดินไปด้วยกัน Y_Y
ที่มา http://variety.teenee.com/foodforbrain/20730.html
โรคนี้จะเกิดกับคนที่อ่อนแอทางจิตใจขั้นรุนแรง
อาการเบื้องต้นของโรคนี้เริ่มจากเชื้อพาหะจะเข้ามาใกล้
สร้างความสนิทสนมกันตามประสาคนรู้จัก (แต่ช้านยังไม่รู้จักกันก็คิดถึงเขาไปแล้ว)
แต่จะส่งผลถึงคลื่นไฟฟ้าในสมอง
ซึ่งจะแปรเปลี่ยนความถี่จากความรู้สึกธรรมดาฉันท์เพื่อน พี่ น้อง
ให้เป็นตามที่ใจตนเองต้องการ
ต่อจากนั้น เมื่อเชื้อโรคได้เข้าสู่ร่างกายแล้ว
จะกระจายตัวอย่างรวดเร็วด้วยระยะเวลาอันสั้น
ซึ่งจะแปรตามความสัมพันธ์ที่มีมากหรือน้อยระหว่างผู้รับเชื้อกับผู้แพร่เชื้อ
ยิ่งมีมากเชื้อก็จะยิ่งแพร่กระจายได้ไกล
โดยที่สภาพอากาศมีส่วนช่วยกระตุ้นให้เชื้อโรคแพร่กระจายได้ด้วย
ฤดูฝน มีคนโทรมาห่วงว่ากลัวจะเป็นหวัด : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 30 %
ฤดูหนาว มีคนสัมผัสมือแก้หนาว : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 70 %
ฤดูร้อน มีคนชวนไปเที่ยวทะเล : เชื้อโรคแพร่ไวขึ้น 25 %
อาการของโรคนี้ โดยมากแล้วจะเริ่มจากการคิดเข้าข้างตัวเอง
จากนั้นจะเริ่มมีอาการอ่อนแอทางจิตใจมากขึ้นเรื่อยๆ
จะส่งผลกระทบต่อไปถึงชีวิตประจำวัน เช่น ตื่นสายเพราะมัวคุย นอนไม่หลับเพราะมีใครมาวิ่งในหัวทั้งคืน
ทางองค์การอนามัยโลก
จัดให้เป็นโรคที่อันตรายอีกโรคหนึ่ง
เพราะได้มีผลกระทบต่อทั้งตัวผู้ติดเชื้อเอง
ทั้งร่างกายและจิตใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
ผลการวิจัยของสถาบันการแพทย์ชั้นนำ
ได้ข้อสรุปตรงกันที่ว่า โรคแพ้ความใกล้ชิดนั้น
อาการจะรุนแรงมากหนือน้อยต่างกันขึ้นอยู่กับตัวผู้รับเชื้อเอง
หางเกิดอาการอ่อนแอทางจิตใจยิ่งมีมากเท่าไหร่
อาการของโรคนี้ก็จะน่ากลัวมากยิ่งขึ้น
ผลกระทบจากโรคนี้คือ
เมื่อเชื้อโรคได้แพร่เข้าสู่หัวใจโดยทางเส้นเลือดนั้น
จะทำให้เกิดอาการท้อแท้ หมดหวัง โทษตัวเอง น้อยใจชีวิต
ปัจจุบันนี้ ทางการแพทย์ยังไม่สามารถที่จะหาวัคซีนป้องกันได้
เพราะเนื่องจากเชื้อนี้เป็นไวรัส ไม่สามารถฆ่าให้ตายได้
ทำให้โรคนี้เมื่อเกิดขึ้นแล้วจะเป็นๆหายๆ
ไม่สามารถระบุได้ว่าจะเป็นอีกเมื่อไหร่และจะหายเมื่อไหร่
ขึ้นอยู่กับผลกระทบที่เกิดขึ้นว่ารุนแรงมากน้อยเพียงใด
แพทย์หลายท่านระบุว่า "เวลา"
จะเป็นยารักษาโรคนี้ได้ดีที่สุด :P
(แต่ช้านว่าเวลาไม่ช่วยอะไรเลยนะ)
ช้านเป็นโรคคิดถึงงงงงงงงงงงง นายอะเต็นท์
ช่วยรักษาช้านทีหมอแก้มป่อง เต็นท์ ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
------------------------------------------------------
ไม่มีเอกสารอ้างอิง แต่ ที่กล่าวมา เป็นความจริง เกือบทั้งหมดเลยยยย
--------------------------------------------------------------------
ขอขอบคุณข้อมูลจาก http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=253995&chapter=1
